Historia

historia1Genezy naszej placówki  można poszukiwać już od 1907 roku, w tym roku bowiem rozpoczyna działalność  na terenie miasta Łodzi Towarzystwo Opieki nad Dziećmi „Gniazdo Łódzkie”. W tym samym roku dzięki energicznej działalności Towarzystwa  został oddany do użytku pierwszy w Łodzi zakład opiekuńczo –wychowawczy „Gniazdo Łódzkie” dla dzieci opuszczonych i zaniedbanych. Przebywało w nim początkowo tylko 10 dzieci. W latach późniejszych nastąpił dalszy rozwój placówki, gdyż wzrosła liczba dzieci korzystających z opieki całkowitej. W ówczesnym czasie dzielnicę Bałuty zamieszkiwali ludzie najbiedniejsi, najbardziej potrzebujący pomocy społecznej i materialnej. Dlatego też, w 1909 roku z inicjatywy Towarzystwa Opieki nad Dziećmi  powstała na Bałutach ochronka. Zajmowane przez zakład pomieszczenia okazały się za małe przy wzrastającej liczbie dzieci potrzebujących pomocy. W związku z tym, Towarzystwo postanowiło wybudować własny budynek dla potrzeb ochronki. Zakupiono wówczas plac w Kałach ( obecnie ul. Aleksandrowska 123). 

Wczesną wiosną w 1913 roku na zakupionym placu rozpoczęto budowę domu, która trwała do 1914 roku.  Do nowego domu wprowadziły się dzieci, które cieszyły się nim jednak bardzo krótko.

 W listopadzie 1914 roku na skutek działań wojennych budynek został spalony.

W tym trudnym okresie dzieci zostały umieszczone w „Domu Ludowym” oraz w rodzinach zastępczych. Dopiero w 1917 roku powstał zakład przy ul. Zgierskiej 113 , do którego przeniesiono wychowanków. Zarząd Towarzystwa , nie mając odpowiednich środków na opłacenie fachowego personelu do prowadzenia placówki podpisał porozumienie ze Zgromadzeniem Sióstr Służebniczek. Na mocy tego porozumienia siostry zakonne przejęły prowadzenie zakładu pod kierownictwem zarządu towarzystwa.

W 1924 roku pod przewodnictwem biskupa Tymienieckiego powstał Obywatelski Komitet Odbudowy spalonego „Gniazda Łódzkiego”. Drogą różnych imprez i akcji dobroczynnych komitet gromadził fundusze na odbudowę domu. W 1927 roku odbudowany i wyposażony budynek został uroczyście przekazany dzieciom. W miarę możliwości finansowych placówkę  wyposażono w nowe urządzenia. W 1928 roku posesja została ogrodzona, wybudowano mostek betonowy na wjeździe do posesji. W 1929 roku wybudowano bramę żelazną  i doposażono pomieszczenia. W 1933 roku doprowadzono do budynku energię elektryczną. W latach 1930 -1935 wybudowano budynki gospodarcze. W roku 1935 w zakładzie przebywało 100 wychowanków. Niestety wybuch II wojny światowej niweczy wszystkie plany związane z funkcjonowaniem domu. Podczas okupacji zarząd Towarzystwa  „ Gniazdo Łódzkie” przerywa swoją działalność. Wówczas to siostry zakonne prowadzące zakład musiały  liczyć tylko na własne siły, gdyż  na utrzymanie dzieci nie otrzymywały żadnych dotacji. Zakład musiał być samowystarczalny.  Niemcy nękali zakład częstymi najściami, zabierali dzieci do pracy do Niemiec.

historia2W styczniu 1941 roku zakład został zlikwidowany. Dzieci zostały przesłane do innych zakładów miejskich. Niemcy urządzili w budynku koszary dla „Hitlerjugend”. Niemcy okupowali zakład do 1945 roku. Po wyzwoleniu Łodzi spod okupacji hitlerowskiej zakład przejął w 1945 roku Wydział Opieki Społecznej. Prowadzenie zakładu zostało powierzone siostrom zakonnym. W maju 1951 roku nastąpiła likwidacja majątku Towarzystwa Opieki nad Dziećmi „ Gniazdo Łódzkie” na rzecz Skarbu Państwa. W dniu 5 stycznia 1952 roku Państwowy Dom Dziecka „Gniazdo” zmienia nazwę na Państwowy Dom Dziecka im. Janka Krasickiego. Baza lokalowa i materialna domu dziecka ulegała ciągłym zmianom na lepsze. W 1973 roku rozpoczęto modernizację domu, tak zwany remont generalny, który obejmował podłączenie budynku do miejskiej sieci cieplnej i wodno-kanalizacyjnej. Na czas remontu dzieci zostały przeniesione do pomieszczeń zastępczych i zamieszkały w starym budynku Szkoły Podstawowej Nr 122. Remont domu miał zostać wykonany w ciągu  6 miesięcy. Jednak w przewidzianym terminie budynku nie wyremontowano. Pożar remontowanego budynku w 1975 roku wpłynął na przedłużenie okresu remontu. Wówczas spłonął dach budynku. Zaistniała konieczność wykonania nowej dokumentacji odbudowy domu. Na skutek tego remont przedłużył się aż do maja 1977 roku. W czerwcu 1977 roku dzieci wróciły do nowego domu.

Po przeprowadzeniu modernizacji  budynku dom zyskał II piętro.

Przez ostatnie kilka lat w placówce wykonano wiele prac remontowych m.in. odnowiono elewację budynku głównego, wyłożono kostką drogę dojazdową do budynku oraz plac przed domem, wyremontowano większość  pomieszczeń wewnątrz domu itd.